از من نه، از این قوزک پا بپرس

انگار شبهای متوالی خواب آروم نداشتم... انگار این خستگی از روزهاست که تو وجودمه.

خستگی از بالا و پایین ها. از یکی بود و یکی نبود ها

خستگی داستان های تکراری شبها و بی خوابی ها

خستگی سپر دست گرفتن ها و جنگیدنها

همین روزهاست که سپرم رو بندازم و برم تو جاده

تا اونجایی که خونه دیده بشه راه برم

خستگی از احساس بی پناهی مدام وقتی دراز کشیدم و به سفیدی سقف اتاق خیره شدم

خستگی از شلوغی های درونم

خستگی از درد اونها که دورن

دلم می خواد خواب که نه... غش کنم

طوری که زمان بگذره و من باهاش نرم

زمان بگذره و من وقتی بیدار بشم که دیگه به خونه رسیده باشم

جایی که احتیاجی به سپر و سلاح نداری برای نزدیک شدن به آدمهاش

همین روزهاست که دیگه توان دستم برای گرفتن این سپر

و حوصله ام برای نگه داشتن این نقاب

و قوای تنم برای حفظ این زره

تموم بشه

کاش تا اون وقت به خونه رسیده باشم.