خوبِ ساده ی امروز

امروز، به همین سادگی ِ برگهای زرد باران خورده خوب بود. به سادگی خطهای کوتاهی که قطره های عجول روی زمینه خاکستری آسمان لحظه ای ایجاد می کردند و لحظه بعد نبودند. امروز هم صبح خوب بود، هم ظهر و هم شب. امروز خوب بود. امروز با ساره حرف های ساده زدم اما خودم را گفتم. پیش رضا سیفی درد کشیدم اما درد دانستن. امروز حتی به اندازه ی همین امروزِ خوب مهدی را دوست داشتم. امروز حسرت کوه های شفاف را خوردم اما حسرتی پر از احساس یک امید گس برای رفتن به کوه و بازیافتن تمام آنهمه حیات که فقط می توانی در "بهترین جای دنیا" پیدایش کنی. امروز باز هم شعف کودکانه و دور دانستن یک چیز جدید را لمس کردم.
چند تا روز را به یاد دارم که هیچ یک از لحظه هایش با احساس بد به خاطرم نیایند؟ نه اصلاً... چند تا روز را به یاد دارم که یک احساس خوب را به ذهنم بیاورد؟
خیلی.

اما چند تا روز را سراغ دارم که هیچ احساسی را به یادم نیاورد؟
جواب خیلی بیشتر از قبلی است.

چند روز زنده ام؟

این جواب درنهایت به جواب کدامیک از سوالهای قبل نزدیک خواهد بود؟ِ

امروز، خیلی ساده ، روز خوبی بود.